Recunco con Paul, que desta volta parece aínda máis feo, máis baixo e máis torpe cá primeira vez. De feito, por dúas veces seguidas perde pé, e cando amence eu acabo tranquilamente, mentres el executa estraños exercicios sobre min, inútiles. Toda sintonía era imposíbel.
A pesar do frustrante, e incluso do triste, que resultou a súa visita, cando vou de camiño pró traballo percibo unha coñecida lixeireza. Sinto o humor mudar. O sexo é mellor cás aspirinas.


Leave a Comment