catástrofe
Volvín espertar sobresaltado contra as tres da mañá. Meudeus, pensei, quen agora? Apaguei a superstición no borralleiro, atribuínllo á dor das costas, e seguín durmindo. Cando me ergo ás sete pra baixar ata glesga e facer de xuíz nuns campionatos, escoito un pequeno marmurio. Espido e descalzo, camiño pola moqueta ata que me decato de que á entrada da sala a branda superficie do piso está misteriosamente húmida. E arriba, dunha bocha, pinga un mar.
Como me gustan os sábados.

PS: Veño conectarme á oficina nun descanso que me dan os fontaneiros e, oh, sorpresa, o meu portátil perdeu as dns


Leave a Comment