O noso caseiro, un fillo de emigrantes polaco-xudeus en francia e ex-soldado do exército británico, é un señoriño moi pavero. A piques de marchar de vacacións ao brasil co firme propósito de ver fútbol, o señor francis vén pola casa pra mirar o estado do teito tras a pingueira. Ademais dunha conversa relaxada e amábel, tráeme dous agasallos: un é unha postal de benvida ao novo fogar, neste país onde todo se expresa por unha postal, e outro é un destrutor de documentos. “Nunca se sabe cando os veciños poden andar a fedellar no teu lixo“, dime co seu estraño e misterioso inglés.