Neno-outeiro é dunha viliña ao noroeste de vila-marple. Levamos un tempo trocando mensaxes electrónicas, e cando lle propoño de foder di que non, que ten mozo de seis semanas, e que quere serlle fiel. Daquela dígolle que nós tamén somos dous, e ante semellante botín decide meter o mozo na neveira, o noso enderezo no seu gps e facer as trinta millas de estrada ás once da noite.
Resulta ser un rapaz loiro, fracuchiño, autenticamente escocés, simpático e pedagogo de nenos con problemas. Falamos un pouco antes de poñernos a zugala todos tres. O sexo é máis pracenteiro coa axuda de Barataria, e sen dúbida tamén máis orixinal, acrobático e divertido. Pero ese momento íntimo da mentira, esa ficción de que por unha milésima, cun descoñecido, existe amor, esa absurda falsidade da tenrura, esa non estaba. Hóubose de perder entre as sabas, por onde tamén se perdeu a substancia.