A programadora informática con aspecto de votar o partido verde escocés xa está completamente mobilizada: mandou correos ameazadores ao xefe de xardiñaría, pegou carteis nos corredores e nas inmediacións do niño… Parece que os traballos no xardín foron detidos, o que lle deixa unha certa tranquilidade á parella de gabitas que, como cada serán, chegan e dan un paseo arredor do furadiño que será a súa casa. Exploran os sacos de cemento, remexen debaixo dos coios, choutan enriba dun carretillo de area e logo van cara ao niño. Métense nel, e como non collen ben, van facendo forza co peito e coas patiñas, sacando algun coio pequeno, desprazando levemente outro. E así un día, e outro día, e outra vez, e agora o macho, e agora a femia (creo).
Logo pasean. Regresan á impagábel tarefa de peteirar coios á procura de algo. Pero, ollo, agora unha delas encóllese, e berra, e estírase e… aaaaauuup, dun choutiño sobe no lombo da outra. Baixa o cu, parece que… pero non. A gabita que está debaixo móvese rapidamente. Aínda non está o forno pra enfornar. A vida segue o seu curso.

PS: Post dedicado a quen me escribe este correo: falei cunha amiga que é fan dun blog teu chamado As Tuas Balas ou algo así. Falome cousas interesantísmas do que alí contabas, as tuas fazañas sexuais e todo eso.


Leave a Comment