Recibo unha carta do estado onde pagaba os meus impostos explicándome que teño dereito a voto, malia estar vivo e ter menos de 100 anos. Quizais a miña escolla non pase dun branco, pero gústame o xogo este das votacións. Así que, como a carta do consulado di que podo consultar as listas do CERA entre o 9 e o 16 de abril, ambos inclusive (e engaden un horario especial pró domingo 15, pra que a xente non desconfíe), gasto unhas horas e unhas boas libras deste luns de pascua (día 9) en achegarme ata embiburgo. Ao que chego o consulado está pechado, abofé. Colleron vacacións o xoves (por madrid), o venres (por españa), o sábado e o domingo (por se acaso) e o luns (por cataluña e ferrol), e puxeron un carteliño na porta, pra que non lles queimasen o timbre.
Hoxe chamo: néganme que a carta (que teño diante) poña iso, logo dinme que “quen di o 9 di o 10″, e finalmente acceden a comprobar a miña inscrición nas listas do CERA por teléfono. O meu nome non aparece (está vostede seguro de que se escribe ‘cesare’?, pregúntanme) e convídanme a ir a embiburgo pra presentar unha reclamación, porque non a podo poñer nin por correo nin por teléfono. Que mágoa non estar morto ou non ter máis de cen anos, pra que todos estes problemas se evaporasen de súpeto.


Leave a Comment