Xa coñezo os meus novos clientes. Aínda é cedo pra saber se me gustan máis os ollos dunha ou os beizos doutro, pero todos veñen a min e séntanseme diante cun incrible concho de coñecementos, medos, lembranzas e ansiedades ás costas. Abren os conchos e os ollos, e císcano todo polo piso dese pequeno rectángulo onde eu reparto xogo, marco os tempos e manexo algo torpemente os medios técnicos. Despois saímos, e atopámonos nas ribeiras do lago: eles cos pantalóns algo caídos, roendo nos sanduiches ou bebendo prácidamente cousas escocesas e levemente radioactivas; elas vestidas de cheerleaders porque é o tempo de potenciar esa sección áurea do mundo, a das cheerleaders, tan áurea como o equipo de piragüismo, a sociedade de chineses, o clube de debate ou a asociación de laboristas.
Todos eles escintilan ao sol, e corren e repousan como se fosen ao mesmo tempo abellóns e cisnes bravos. Miro pra eles, dóenme as enrugas e penso, damn it, que xa só me quedan dous anos nesta empresa.