Fago o meu segundo traballo neste país currando unhas horas nun festival administrativo pra inmigrantes, no veciño concello de falkirk. Alí está a policía, co seu telderete, explicando a lei de comportamentos antisociais; e o sistema de saúde, dicíndoche como podes acceder a un xinecólogo de garda; tamén hai un indio que che fai carnés xoves, algunhas empresas de formación, un macrotelderete con info sobre as axudas á vivenda, un postiño de primeiros auxilios, o sitio do centro polaco de falkirk, e diversas compañías que se dedican á construción, á seitura e á produción de ensaladas pra supermercados, que andan á procura de man de obra eslovaca.
Por entre esa feira camiñan algúns polacos olendo a tabaco e a pasado, checos en pantalóns, camisa e cazadora vaqueira, lituanas co pelo recollido e os ollos pintados, letoas desorientadas e aquí e acolá un búlgaro, unha ucraína e un par de rusas de por onde rusia deixa de chamarse rusia. Tamén hai unha pequena brigada de xente que traballa sen parar, ao que dan, traducindo pró letón, pró eslovaco, pró polaco, e entre eles eu, sentado, cun cartel ao lombo que pon francés, español, portugués, sen facer nada, nada, nada, en todo o día.