Un encontro fortuíto con Iop polas rúas de vilamarple dáme pra encadear unha serie de queixas, laios e estados da cuestión que levo larvando nos últimos días e que non daban visto a luz. O vindeiro domingo Barataria deixará vilamarple, a casa común e as salchichas dos almorzos. Vaise pra Ciudad-Ajo, a sacar un negocio que ten alí en marcha.
A promesa é volver aos tres meses, pra despois do nadal, cando estea todo encarreirado. Pero o conto é que viaxa sen billete de volta: marcha pola pasta, porque lle desagrada traballar de pinche nun restaurante e porque alí ten un algo laboral que o ilusiona. Eu créoo porque non me queda outra, pero por debaixo da pel sei que só é parcialmente verdade e que, sen cargarme de culpas que non me cadran, este país non ten xente en chanclas, nin pinchos de tortilla, nin pirolazos en cada esquina. Este é un país do norte, que leva entrando no outono dende o remate da primavera.
Así que esta fortuíta conversa con Iop sérveme pra ordenar os pensamentos e facer plans de futuro: buscar un segundo traballo pra pagar a vivenda e o imposto catastral, reordenar o horario (regresan as ceas ás cinco da tarde) e, en tres meses, mudar o estado nas webs de contactos: de casado a solteiro.
Claro que ás veces do amor se desprenden lascas de milagres.