Con moitos meses de retraso sobre o horario de Berlín, baixo ata Glaspop pra ver A burbulla, a nova peli de Eytan Fox. Concordo con Plattdorf no da beleza, concordo no de chorar ao final, concordo no cachondos que están algúns dos actores, e discrepo lenemente coa acusación de eurocentrismo, anque me exaspere que en cada familia árabe haxa un terrorista.
Pero as máis de dúas horas de filme sálvanse con pracer e risas, cunha inquedanza tráxica que medra e medra e medra e non sabes onde, ou máis ben contra quen, vai estourar. Así que todo resulta case tan previsíbel como fermoso e acabo coa pel de pita e coa caluga en tensión, como quedan os bordos da burbulla ao rebentar.
Pero non, non era o día pra ver unha peli de israelí que namora de palestino e ao mesmo tempo recibir as primeiras sms de Barataria dende Ciudad-Ajo. Non, non era o día de voltar triste e só na noite, en bicicleta, un pouco despois da choiva.