Despois dun día de moito traballo, e apesarado polo suicidio do rato, meto a bici no tren e vou pra Glaspop. Aquí, nesta hora da tarde, os homes son máis fermosos e máis quinquis ca en ningunha outra parte do planeta, e despois de xogar a canealos coa bici métome a ler un libro nun café e a ver un filme do Glasgay. Puccini pra principiantes, proxectada non sei por que diaños en DVD, está ben, e as oitenta lesbianas da sala e mais eu rimos bastante e despreocupadamente. É unha comedia de woody allen, pero en lesbiano, coas mesmas librarías soleadas de manhattan e a mesma posibilidade normal de liarte cun tipo e coa súa moza, ao mesmo tempo, no mesmo barrio, e sen que ninguén o saiba.
- Este é un espacio baleiro. Non teño necesidade de dicir nada. Quizais só necesito buscar a saída correcta da cidade, antes de que estean todas cortadas polos operarios do asfalto.
Dal matino alla sera
síntoo que quedara sen compaña… pero por favor!!! conte como se suicidou o seu amigo????
Vaia, neit, canto tempo sen saber nada de vostede…
Eu convencín o ratiño de que era mellor estar fóra da casa ca dentro, e acompañeino ata a porta. E pecheina. E el, non moi espabiloso, en vez de ir ata as escaleiras e baixar banzo a banzo, optou por baixalas todas de golpe. Así foi como o atopei eu unhas horas despois, cando baixei tender a roupa.
Claro que mellor morte tivo que outra que acabo de presenciar: o gato da veciña murou, atormentou, paleou, trabou, mordiscou, deixou escapar, chapou, esmagou e guindou polos aires un amigo do noso defunto compañeiro…
meu pobre!, que morte máis dura… oia… e non levaría unha máscara sado??? iso explicaría o comportamento de don gato!!!