Como o ciclo de cine africano está pra rematar, volto a embiburgo e zampo dúas sesións dobres, unha detrás da outra, e máis coloquios. A primeira compóñena unha curta dunha maliense hierática, filmada en b/n mentres chega a ialba ás rúas de marsella, e a segunda, máis interesante, é unha longa dunha burquinabe, Baixo o luar. A historia podería ter o seu aquel (o regreso á aldea dun europeo e mais da súa filla, 9 anos despois de abandonar a muller e a nai, respectivamente) mais os actores son tan malos e as formas de rodar tan toscas e estáticas, que nos momentos de chorar o ollo étnico que ve o filme ri.
A segunda sesión é de documentais. A primeira resulta unha versión igual de insoportábel da curta de margarita ledo sobre o campo de concentración de lavacolla: neste caso, o campo de concentración estaba na illa namibia de Sharks en 1905, e os supostos presos (que non se chegan a ver) eran hereros. Mágoa que fose unha curta, porque non deu moito tempo pra durmir. Así que a segunda documental, por moi mala que fose, pareceu gloria: Un par de botas e unha bici é a historia dos soldados sudafricanos negros que loitaron no bando aliado na Segunda Guerra, e que cando voltaron ao seu país, en vez da recompensa prometida, atoparon o réxime recén instaurado do apartheid. O filme rula bastante ben, ten cousas divertidas e inclúe entrevistas a veteranos de guerra, que se expresan nunha curiosa mestura de inglés e de africán, case como galego.