Patinaxe artísticaAo remate dun longo día de viaxes e traballos, a sorte recompénsame cun mocito local de dezanove. A súa idade é enganosa: con once comezou unha relación longa cun rapaz da súa aldea, preto de Dumbarton, e despois de deixalo con dezaseis, aínda tivo tempo de comprometerse consecutivamente cunha moza e con tres rapaces máis. Tamén, aos seus dezanove, é xa un deportista retirado: unha lesión de ombro e cadeira apartárono da práctica internacional da patinaxe artística. Precisamente a iso, á patinaxe, atribúelle a fortaleza das súas coxas, aínda que logo de achegarme máis ao íntimo comprobo que as lorzas ben máis parecen vir dunha dieta de hamburguesas e fideos chineses a medianoite, pero non importa. Na conversa, este estudante de socioloxía explícame por que lle gusta mallorca, por que a economía do seu país é unha shit e por que non foi votar nin pensa facelo, así que chega un momento en que é necesario cortar a análise é pasar ás piruetas.
Ao pouco, estou deitado enriba da miña cama e el vai xa no baño. Concéntrome no olor do cuarto e nos ósos da cadeira, e síntoos agradablemente relaxados e abertos coma os conchos amarelos dun kinder sorpresa. Escoito a cisterna, e antes de que o instante de pracer esvaia, teño tempo pra un último pensamento: a miña fortuna é inmensa.


2 Comments to “patinaxe”

  1. berto | November 12th, 2007 at 11:33 am

    parabéns! parabéns!

  2. El Señor No Puedo | November 16th, 2007 at 1:15 am

    Hai que ver como te luces, meu :D

Leave a Comment