Ao parecer, nin os suicidios nin a caza implacable do gato dos veciños afectan grandemente a poboación ratuna da miña casa, e esta noite case non puiden pegar ollo coas súas carreiras: sentíaos andar debaixo da cama, e na cociña, e corricar pola sala remexendo nos libros do chan. Falando coa veciña informoume de que este era un problema de vello, que o anterior inquilino tamén sufrira deles, e que a única solución era ir ao bricogalicia local pra aprovisionarme de trampas.
Amigos ratos, abriuse a veda. Agora mesmo vou ir mercar os cazarratos e un pouco chocolate, pois (tamén segundo a veciña) honestamente prefiren ben antes o chocolate có queixo. A guerra está aberta, larpeiros.
Actualización: mentres eu atopaba no bricoscocia unha trampa que os apreixa vivos, a veciña mercábame unha que os mata de vez. Así que xa sabedes, pequechos: hai un plan A… e un plan B.
Que modernas as trampas cazarratos actuais!
Ten que convencer ós veciños de que mentalice ó seu gato para que atrape máis ratos, é coma se non alterase o ecosistema, só o apura un pouquiño máis
Na Apoutega houbo tamén unha familia deles que viñan dende a casa dos veciños e optei. O choio é evitar que entren.
Xa que o vai facer, fágao con estilo
Referíame a este tipo de estilo
déixese de mariconadas e actúe! use a versión scotch de ratibrón: nin rata nin rato(n) (a normalización é o que ten): acabo de velo anunciado na tvg e lembreime de vde: fágame caso: tamén eu unha vez sufrín en silencio esen silencio eses roedores do demo; no hai máis que exterminalos, xa verá…
Pois non sei se foi pola trampa, porque esta familia non é chocolateira, ou porque se conectan a este blog e miraron os seus comentarios, pero non volveron aparecer…