Como último folgo dun día verdadeiramente horrible quedo con mark, un rapaz da vila supernovo que adestra a bádminton varios días por semana. Hoxe era un deses días, e aparéceme camiñando baixo a choiva coa funda das raquetas ao lombo: cando lle tiro a roupa, vagariño vagariño, podo arrecender tamén esas dúas últimas horas de bádminton a desprendérense dunhas axilas branquísimas e docísimas, duns bíceps e duns cuadríceps perfectos e dun peliño loiro e inocente que lle cubre as orellas e tamén, un pouco, os olliños azuis. Deitámonos espidos: empeza a amartelarme uns bicos estraños, como cobizosos, e despois lambémola un pouco, pero ao nada, sen que o vise vir, e nun intre que aparto pra coller aire, zurríchame o peito e a cara e os brazos. Non di nada, nin mira especial, como se aquela case-práctica-de-risco fose habitual, e seguímonos bicando durante uns longos minutos, mentres nos apertamos moi forte e me conta cousas de rapaz da vila, como algo sobre as obras da rotonda ou sobre a gravata morada e ouro que levaba á escola. Despois duns bicos de despedida na porta, entro no cuarto e alí, unhas cuartas por riba da cama, hai como unha nubiña, como un xenio da lámpada, espreguizándose entre o suor, o seme e a tenrura.