Por un azar estraño, acabo convidado a un evento de promoción turística escocesa que trata de convencernos das posibilidades deste país pra organizar congresos. Cóllennos nun bus e lévannos ata un hotelazo en st. andrews, onde nos reciben a lista dos campións de golf dos últimos douscentos anos e mais un mago sacándonos panos de cores das mangas. Nas vésperas tivera eu que mercar a primeira gravata da miña vida e pasar as miñas boas horas diante do youtube, aprendendo a anoala.
Malia a pomposidade, a cea resulta discreta: os meus compañeiros de mesa desfanse en loas ao insulso montado de gambas conxeladas, ou á correcta roda de solombo de vaca con delfinado de pataca e salsa de viño (a mostaza certamente era fantástica e o delfinado, seco, unha presentación nova pra min), ou a un natento mazacote con sabor a framboesa. Paran pra facer os discursos e comeza a orquestra: tres paisanos disfrazados de escoceses que tocan a guitarra, o violín e un organillo das vodas do que pendura un bandeirón escocés. Eles, que decidiron deixar medrar o pelo cando se descubriu o petróleo no mar do norte, van organizando os bailes tradicionais: póñanse agora por parellas, tres adiante tres atrás, palmada, viren collidos do brazo, etc. remexido que aproveita unha señora nos seus cincuenta pra bicarme, pero a cousa non vai a máis.
Sentados pra coller folgos entre peza e peza vexo que a comensal da miña esquerda está enchendo o bolso de doces e pasteis da cea. Miro abraiado, e escúsaseme: é prós meus rapaces. Velaí outro trazo máis do evidente sustrato celta común.