Gastamos o sol pleno e friento da mañá paseando entre a xiada dos outeiros secos que arrodean o parque-temático-cervantes. A escusa é o paseo da chula, unha cadela pinta que lle queda a Barataria, en quendas de fin de semana, dunha relación anterior. Despois das nosas boas horas sorteando ciclistas e vellos con transistor, chegamos á casa e poñémonos a traballar. Nesas, cando a tarde xa vai devecida, chega un mozote trompetista na banda municipal dunha aldea de guadalaxara. É de agardar que toque a trompeta mellor do que a zuga, pero no conxunto non está mal, e ao remate cóntanos interesantes historias do tecido bandístico da comarca e dun ferrete que meteu non rocho en humidtown, no último santiago. Eu quedo na casa, posteando, Barataria vai darlle un último paseo á cadela, pero a el quédanlle 50 quilómetros deliciosos por estradas secundarias, por entre as estevas alcarreñas, e co ventre olendo a seme. Hai se cadra algo mellor?