Levo unha semana e pico pechado nunha casa, tusindo. Traballando tamén, abondo, botando algunhas cousas a andar, pero sobre todo tusindo, sentindo doer a cabeza, despexando uns bronquios suxos como os túneles do metro de Beixín. Con febre, con arrepíos, moitos dos días den voz. Imaxinándome pneumonías. Cando alixeira un pouco a febre saía a dar un paseíño curto, ao súper, ou collía a bici uns minutos pra axudar a abrir o peito, pra botar fóra tanta españa que tiña dentro apegañada.
Diante da fiestra teño a cerdeira, xa só co tronco espido de inverno, e aló no fondo, cando abren as nubes, dexergo os cumios nevados, moito menos nevados do que eu desexaría. Fóra hai faisáns, e mozos borrachos. Na cabeza levo uns 200 grs de mocos e unha recua de historias sen contar, de moitas historias que irán parar ao limbo dos post perdidos, como a dese rapaz romanés que marchara do seu país pra fuxir dos terribles ciúmes do seu mozo, o ministro de Facenda, que agora é camareiro nun bar de torrejón de ardoz, e que cada día que pasa me parece a historia máis triste que nunca me contaron. Historias tamén de moitos libros fermosos, e tamén de visitas, de amigos, de pequenas confidencias, e de proxectos. Historias de barcelona, que é moito máis fermosa no inverno, e tamén historias da viaxe.
Pero non hai tempo, non. O mundo é un xafoi. E onte, nun pequeno paseo á noite, mentres me arrastraba paseniño polo camiño ao súper, pasoume por riba o primeiro chío de gabita: vamos, vamos, a primavera xa está aquí.