As últimas horas foron un suplicio como xa non lembraba: todo o lixo bacteriano que me peregrina polo corpo apozóuseme nos pómulos, ao redor dos ollos e por riba da pel do cranio: a cabeza medroume como a deses marcianos das películas, e facía luz, e inchaba. Eu ía ora un pouco prá cama con febre e dor, ora outro pouco pra fóra, con moita máis dor, a beber botellas e botellas de zume de pomelo.
Nesas fases de febre e cama rematei Dormir con Winona Ryder, unha novela dun mozote catalán de 26 anos chamado Edgar Cantero e que me trouxen de botín da visita a barcelona. Visto así, todo por xunto, o libro é unha monumental trapallada de soños, mitomanía sobre winona ryder e friquismo. Pero tamén é unha historia moi divertida, con ácidos retratos, cunha prosa lixeira e tenra, e cunha trama tan inverosímil que fai que os feitos sexan a maior das verdades. E é de moita risa, o que supoño que axudou a que me fosen amolecendo as masas de auga e proteínas infectadas, pouco e pouco. E a levar a felicidade a unha cama que está lonxe de barcelona, si, pero máis preto de winona ryder.