Por primeira vez nunha semana, e despois de durmir apenas dúas horas, saio dar unha volta na bici: o río baixa hipermedrado, e próeme saber como están os asolagamentos na contorna. O meu tranquilo río azul é agora unha torrenteira amazónica de cor lama, sen bordes que o delimiten: aquí entrou ao camiño da ribeira, aló sobardou un muro e flúe mansamente pola eira dun veciño, acolá corta parcialmente as estradas cara a aldeamarple ou mingua as pontes, como se turrase delas pró fondo. Polo centro do río, onde hai só un par de días había marxes, xorden agora as árbores, un conxunto de ramalladas sen follas que parece que levasen anos afogadas.
A situación neste momento é calma, só rota polas sirenas de bombeiros que oulean curso abaixo, pero a previsión pra este serán arrecende a armaguedon. Con todo eu, que teño nestes momentos a ribeira a 30 iardas, debo estar tranquilo: inda non pasou o reparto municipal de sacos de area.