Grazas a ese degustador de exquisiteces que é willysifones, acabo de rematar os capítulos da primeira tempada de Carnivàle. A sensación xeral é de preguiza: como amante do banal, a requiloria sobre o mal e o ben fáiseme demasiado pesada, e moitas veces chego ao minuto 35 mirando prá lámpada ou buscando arañas polo teito e desexando que peche por esta noite a función do circo. Tamén é verdade que ao lado dos previsibles lugares comúns de méxico e dos templarios está un atractivísimo gañán orelludo e medio trenco; que ao carón desa prosodia fastiante do reverendo está o camiñar agudo do anano Samson; que ao pé de efectos especiais de serie f brilla unha historia de amor fermosa e tráxica, como todas as verdadeiras historias de amor.
Ademais o último capítulo, que eu acabo de ver cando se achega a toma de antibióticos da alba, é tan electrizante que boto con urxencia a nasa no torrente pra apañar a segunda tempada. Willy saberá.