Cando xa hai un pedazo que caeu a noite, petan na porta e féndeseme a soidade. É a nosa veciña de abaixo, unha viúva católica que vai prós 81. Póusame nas mans un surtido cuétara de galletas de manteiga e mais unha botella de cava rosado e empeza a falar e a mover os braciños axustando a bata. Recóntame os recentes bisnetos (dous bautizos nas últimas semanas) e tamén me avisa das inminentes visitas: a primeira delas a do seu sobriño, o americano, un rapazote que está de avogado en boston, massachusets. Fala e fala, e prosegue cos seus males, coa diabete, coa cegueira, e cóntame que bota auga bieita nas pálpebras aos domingos, pra que o azucre do sangue non lle leve a vista. Despois éntralle á parte chunga da familia, e cóntame historias que xa sei sobre as irmás maiores que xa morreron todas, os irmáns máis novos que tamén morreron todos, a filla que lle ardeu no incendio de bannockburn, pero tamén cousas novas, como que á filla bernardette lle meteron un bypass este nadal, ou que ao fillo desmond o internaron por un problema na presión do sangue van aló tres semanas.
Logo fala dos veciños e quéixaseme de que unha señora do barrio (coa que xa tivemos algún conflito) lle dixo que o seu xardín era dos peores da rúa. Pídeme axuda. Eu prométolle que por primavera van inzar as flores, que me deixe a min. E despois pregúntame se lembro un señor, como moi guapo, que viña buscala todos os domingos pra ir á misa. Remoio un pouco:
—Un home de fular, que parecía david niven?
—Ese mesmo; esvarou na porta da casa, rompeu as costas e hai dous meses que está nun hospital.
—E como se atopa agora?
—Non sei, non teño o teléfono… Nós os vellos, ás veces esquecémonos de anotar os teléfonos, non sabes?
Uf, aínda ben, esvarou á porta da casa. Eu ás veces imaxino que me esnafro polas escaleiras e duro o que tardan os cans en acabar coas existencias. Polo menos que non me morran á fame eles.
Vexo que fas boas migas coas veciñas.
Por certo, aí hai entroido?
entroido? non sei de qué me fala…
Aquí onte celebramos o día do panqueique, pero facer panqueiques pra min só non tiña moito xeito, e… miss Mara non come, que lle sobe o azucre. De feito, por iso me dá o cava e as galletas de manteiga!
Lembroume sua Miss Mara a Mrs Dale, a avoa da casa onde morei em Plymouth. A mulher falava e falava quando eu chegava das aulas e escoitava suas historias enquanto tomava o cha. Historias da familia, saudades de suas viajens á Espanha e fofocas sobre a sua filha e o ex-marido dela, que mesturava coa sua propria vida de casada em Londres…
será que os do sur levamos posto: fáleme!…
non che ppreguntan por o tempo?
en MN- son dos demócratas- sempre falan do tempo, pobriós, de fargo os mosquitos.
good mornig, miss mara.
debo de pasar por aqui unha vez o mes, ou duas, depende, cando me lembro, cando penso en Escocia, cando ando a mirar “cousas que facer na rede” e sempre é un placer paparse 10 ou 12 entradas tuas á vez. Esta última encantoume, sobre todo o do seu xardin. Vexo que todo vai ben por Scotland, ainda que so recolla miguiñas do que te acontece…
no que me toca, moi contento de que descobrises Carnivale, e de que redactases a minhas mesmas impresions, e de Juno, que dicir, xa imaxinas o contento que estou con ela.
Bicos mil. ^^