Acabo de enviar pra dentro os últimos miligramos de amoxicilina. Suponse que durante todos estes días algo ou alguén me estivo facendo un favor destruíndo canto vía ao seu paso. Agora certamente xa respiro ben, e anque conservo trozos de inimigo que por outra parte raras veces me abandonan, acho que estou a salvo. Iso si, o campo de batalla está destrozado: as pernas pésanme, durmo dez horas, e teño unha permanente sensación de cansazo. Hoxe teño sesión extra de esgrima, na finde xornada dobre de atletismo, e prá semana regreso ao estraño ritmo da vida laboral plena ou semiplena. Teño moito por facer pero agora, agora creo que me vou deitar outro pouco.