Ás veces cando cae un día atravesado, e hoxe foi laboralmente moi atravesado de diola, dáche de súpeto por odiar o país en que vives. Crúzaste cun coche, e pola xanela aberta leva un cu espido sentado de fóra, e ódialo. E bates no súper cun vello con camisa de camuflaxe e barba de seis días, e ódialo, quizais porque sabes que está a piques de sacar unha escopeta e cargarse a todo o mundo no corredor dos conxelados. É cando perdes pé, cando te decatas de que xamais chegarás a falar coma eles, que nunca sentirás o que senten eles, de que nunca te liarás con ese, meu deus, ese pedazo de anxo da igrexa libre de chucheland que fai unha interminable cola no caixeiro. É cando te decatas de que existe ese eles.
Así que necesitas chegar á casa e cruzarte co vello albert, que che saúda sorrindo e che fai unha broma, ese albert que anda sempre a fedellar na hortiña e que cando lle preguntas qué tanto traballas, albert, diche: e qué vou facer? sentar a agardar pola morte?