Cando onte á noite estaba a realizar algo certamente prescindíbel, sentín un pequeno clic no computador. A partir dese momento non sucedeu nada máis.
Non puiden durmir en toda a noite e polo de agora tampouco puiden comer. O encargado de amañar computadores, un israelí moi simpático, acaba de dicirme que o que sucedeu semella ser o “click of death“, pero que ten que confirmalo. Aí dentro están millóns de bytes completamente insignificantes, vellos números, correos, axendas, enderezos e unha lista de contrasinais desas webs ás que non accedes case nunca. Tamén está a segunda tempada de carnivàle xa descargada, dous ou tres vídeos porno, as únicas fotos que me quedaban de Ulises e, por suposto, todo o traballo dos últimos dous anos e dos próximos seis meses.
Nunca un segundo da miña vida supuxo unha perda tan grande de tempo, traballo e memoria. E a dor que sinto non hai megas que a midan.
- Este é un espacio baleiro. Non teño necesidade de dicir nada. Quizais só necesito buscar a saída correcta da cidade, antes de que estean todas cortadas polos operarios do asfalto.
Dal matino alla sera
Oh, oh! Síntocho ben, meu, sei o que se sente. Espero que teña amaño.
Acougue que, de certo, recuperará a memoria… Mac non lle vai fallar até esa estrema alzheimeira. Sorte e bicos
Vaia , nunca oira tal cousa , vou tratar con máis cariño ó meu neno…
tio tio tio… srsly?
ufff. tamén eu o sinto, esa perda de información é terrible, seino porque tamén a sufrín. ánimo sobre todo.
como vexo que ninguén fai a pregunta… dous anos sen backup?
que si, ho, que algunha copia debe haber por aí
síntollo ben
Ánimo, compañeiro.
Espero que non sexa nada grave.
Mañá mesmo copio cousas (hai un ano perdín todo)!!!
apertas,
parte da nosa vida xa só existe nos discos ríxidos dos nosos pcs
(god save the backups)