Levaba conto que catorce anos sen xogar ao fútbol. Cando hoxe me mentalizaba pró partido pensaba no fracaso da miña vida, que nunca xuntei amigos pra un equipo, e que nunca traballei nun sitio digno de participar nunha liga de empresas. Tiveron que vir os meus clientes a convidarme, a sacarme deste estado de abandono. Xogar ao fútbol neste país: o sol, a chuvia, o vento… e todo estaba no sitio, como cando o deixara catorce anos atrás. Alí estaba o gordiño aparcado na banda, alí o indie que xoga coas mans nos petos. Tamén o sabichón que se enlía en interminábeis caneos ata que perde o balón e que berra simple, easy cando el non o ten. E o cachondo espectacular máis preocupado da bromiña de tocarlles a pirola aos colegas ca do coiro. Estaba o dianteiro zoupón, e o home de equipo, e o que a pide sempre, e quen non a pide nunca, estaban os furadores e os carriláns, estaba o porteiro que ninguén quere ser porteiro, e tamén a bottle law, bring it if you shot. Como daquela.
Pero faltaba a man. Esa man que se bate cando un dá un bo pase, ou cando remata, ou cando erra e significa no worries, ou well done, ou let’s go. Esa man non estaba. E ao que remate este post xuntarémonos pra tomarlle unha pinta, a ver se atopo esa man que me falta.