Despois de botar seis horas nun frío ximnasio aprendendo en que se diferenza un xuíz escocés de lanzamento de martelo dun xuíz inglés de lanzamento de martelo, quedo cun chaval que vive preto do aeroporto. Vaime ben pra recoller a primeira visita, que está pra chegar, e non o penso moito. Quedamos na porta dun hotel xigantesco, cólleme nun bmw algo vello e lévame a un piso, non moi afastado e cunha decoración estraña, coidada, cara, pero con algo desconcertante. Tan desconcertante como a televisión de dúas iardas de largo ou esa falsa lareira colocada en paralelo á parede, como se fose en realidade o cadro dunha lareira. Desconcertante como a camisola da selección escocesa de fútbol que leva posta. O paisano non bica e tampouco a zuga: pídeme que me ispa e dáme uns calcetíns brancos pra poñer coas miñas deportivas. Logo fai unha especie de intento de sexo anal e comeza a chamarme de sir, sir. Eu non dou creto, non sei se mirar prá lareira ou prás miñas deportivas, pero ao cabo reparo no reloxio e vexo que me vai sendo hora do avión. Acabo como podo, límpase e lévame outra vez á porta do hotel: agarda unha longa noite de emocións e penurias.