John é un fraquiño e piroludo mestre de primaria, guapérrimo, co cabeliño á fódase, pero que só é fermoso na primeira media hora, mentres garda un tímido silencio. A ex-primeiroministro, unha especie de trebello de ximnasio cunha soa posición, xa o coñecemos. George é un gordechiño maleducado e egoísta, dos que cando apañan unha pirola non a soltan máis. Mark é o rapaz que me fixo o convite, un inglés de pel grimenta que fode algo sobreactuado, pero fode, e que tamén coñecemos xa. Anthony é o anfitrión, outro trebello de ximnasio cunha soa posición (distinta, iso si), e que cre que poñer Mariah Carey a todo volume resulta excitante. O sexto desa movidola son eu.
Despois dunha hora cumprida de bebedela e logo de que Ex-primeiroministro gomitase o alcol irlandés de 90º que todos tomaron non sei por que razón, empezou a acción: o anfitrión, procurando non despeitearse, confinounos a un sofá de dúas prazas e media que viña obviamente algo estreito. Pero unha orxía con dous mobles, un egoísta e mariahcarey está condenada ao fracaso, anque o sofá medise dez iardas de eslora. E o fracaso leva a fallos eréctiles, condóns polos corredores e póperes a tutiplén: cando marchei lembrando o chiste do portugués, quedaban catro homes espidos falando e tomando café na mesa da cociña. Confírmanse as seguintes leis:
- a primeira lei de Cesare: os números pares (neste caso o 6), son un auténtico desastre.
- a primeira lei de Henri, tamén chamada terceira lei de Cesare: nesta illa non hai quen foda ben.
O teu comeza a ser mais aburrido e previsible que o septuaxésimo sexto disco dos Rolling Stones.
Ten vostede razón. O curioso é que só nos deamos conta disto nos posts desta categoría. Nos de críticas de libros nunca nos acordan esas cousas.
É porque os outros non os lin.
Así me gusta…
Logo había de lelos?
Uis, non, creo que son máis aborrecidos e previsíbeis có septuaxésimo disco de La oreja de Van Gogh,
Pois logo dasme a razón en escusar lelos.
Igual teñen un estilo a «manual canónico de como ser un escritor orixinal e alternativo» que os converte aínda en máis aburridos que os ferretes. Por certo, ¿son reais ou ficcionais?
hahahahahahaha, esa é moi boa… había moito que non me insultaban desa maneira…
:D
os libros… haille de todo: ficción e non ficción.
Non, home… os ferretes. Polo demais, non pretendía insultarte… ai, a ver se vamos comezar a pasar da fina ironía á clasificación….
con respecto ao estatus de ficción ou realidade dos ferretes, mándeme un correo dicindo día, hora e lugar, acompañado dunha foto.
Home, ademais da miña condición canonicamente heterosexual, mesmo que non fose así, se son na verdade tan deprimentes non tería grande interese en combinar un encontro….
Bueno, polo primeiro non se preocupe, porque xa non será o primeiro (varón, supoño) canonicamente heterosexual. Polo segundo, obviamente, pouco lle podo facer: quen non dá, non dá.
Claro que non me preocupo… por que había de facelo? O segundo non o etendín, francamente, de entrada porque non suxerín que che pedise que te ocupases dalgo en particular. Quen é o que non dá, exactamente?
Home, eu só podo falar por min… ademais, vostede dixo que as espectativas eran “deprimentes” a teor do lido.
Home, si… isto dos fallos eréctiles, e outros fracasos orgásmicos, parece deprimente desde o punto de vista erótico-festivo, a non ser, claro que o propósito lúdico da experiencia (ou fantasía, que non foi aclarado) estexa en escreber este tipo de posts e en exibir dialecticamente un pouco das concepcións antropolóxicas do autor; en cuxo caso estariamos ante cuestións máis psicolóxicas que sexuais propiamente.
Hahahaha, non dixen que os fallos eréctiles fosen meus. En todo caso, se un erro eréctil lle parece deprimente, podemos facer a proba de poñerlle un disco de mariah carey enteiriño, e a ver canto tempo lle aguanta arreite.
Ao da psicanálise négome, iso si: vivo no século XXI.
Non, non, eu tampouco dixen que os fallos eréctiles fosen teus. Dixen que a presenza de fallos eréctiles diminuen o aspecto lúdico, o que a min non me sería tan agradable como o contrario. Claro que imaxinei que a ti che daría igual, e que por iso non verías nada de deprimente na escena; e por dobre motivo: o primeiro, pola túa habitual auto-referencialidade; o segundo, polo evidente gusto que encontras na inferiorización do próximo. De calquera maneira, sobre a fortaleza eréctil, poderíase dicir o mesmo que antes: adxúntese fotografía notarial.
(nota: non o tomes como suxestión, eh, que non cho dubido, e inclusive porque non querería que este debate dexenerase nunha vulgar medición de membros :P).
Sobre a psicanálise e o século XXI, home, eu non estaba a falar de psicanálise… chamémolo empiria consuetudinaria, que é algo que todos coñecemos ben, aínda que moitos o deixen ficar latente e non explicitado baixo os manuais de estilo (estilo literario, estilo social, etc…).
Non o comparto en absoluto, pero irei prá cama remoendo niso, abofé.
hahahhaha moi bo o chiste do portugués
Un chiste que nunca me fixera nin mínima graza… ata estes días.
eh, eh, que nacin nun acabado en 6…
16/6/ x6…
¿isa e miña desgracia?,
será temporal.
compo campa o número seis, ale..
como volvas a meterte co nº seis…imos ter unhas palabras, arastora/ toda a vida
Ainda rim um bocado. Contodo, a minha experiência foi diferente: ou mais de 3 ou menos de 3, mas nunca 3.
Obrigado.
plas plas plas
snif… dios que bonito