Mentres Barataria se desincha cun tubo fendido no costado, eu baixarei ata londres. Parece unha mala arte pola miña banda, pero non é tal: hai razóns loxísticas, laborais e incluso familiares que así o aconsellan. De feito, tiñamos planificada a finde pra vernos nesa antiga capital do mundo, mais non vai poder ser. Irei eu só, coa miña bicicleta, a facer quilómetros pola zona norte da cidade. Será a primeira vez que durma nela. A primeira tamén que esperte contra ese horizonte de casas vellas onde se acugulan tantas ficcións antigas. E el nin sequera o saberá: a urxencia colleuno do outro lado da trincheira da sanidade pública, onde por haber non hai nin wifi.


Leave a Comment