Despois de toda a discusión destes días sobre educación física e totalitarismo, vou ver o filme húngaro Liberdade, paixón, traducido non menos pomposamente a occidental como Rapaces de gloria. O filme é pavorosamente nacionalista: outubro do 56, os húngaros son esmagados polos soviéticos, momento que coincide coa semifinal olímpica de waterpolo entre a CCCP e Hungría. Se a iso lle engadimos unha historia de amor entre o mellor xogador maxiar e unha líder revolucionaria, creo que podemos imaxinar o resto, unha peli bastante previsíbel e monocorde, sen fendas pró humor. Pero, ai, como non pegar un chimpo ao ver o sangue na piscina, como non dar un bote cando Imre Nagy sae ao balcón, como non sentir nas entrañas o renxer dos tanques sobre budapest? Como non arrecender o cloro de Melbourne 56?
- Este é un espacio baleiro. Non teño necesidade de dicir nada. Quizais só necesito buscar a saída correcta da cidade, antes de que estean todas cortadas polos operarios do asfalto.
Dal matino alla sera
non vexas esas cousas, pordiox; coa tua espondilitis ( e que eu, co eso de la espondilitis anquilopoyetica/anquilosante, ESTOU MOI SENSIBLE; TEÑO UNHA POUQUIÑA, PERO O MEU PAI MOITA, en vida.)
mens sana in corpore sano, pero todo moderado, e moita colchoneta e a estirarse coma os gatos)
Que gloria de rapaces!
Humor nunha película de tintes nacionalistas…non sei, non cadra moito…
Na miña casa hai unha viva recomendación ao seu visionado. Máis arriba a crítica positiva non aparece ata o final de todo. Supoño, polo que conta, que pagará a pena se non temos pretensións artísticas e gozamos da historia sen máis. Semella peli para un gris sábado pola tarde.
Ademáis: Qué poucas películas boas se fan tendo como tema principal o deporte. E sigo: moitas das poucas boas son de boxeo, que non sei eu se é calificable como “deporte”.