En realidade, estes últimos posts non debían existir, pois son produto da febre e da incomodidade, e si un sobre danny, ese médico malaisio que me diagnosticou o domingo de mañá.
Fillo de xaponés e de australiana, a súa lingua materna é o inglés, e fálaa cos seus amigos da elite de kuala lumpur aínda que, recoñeceu, sabe o mínimo de malaio por se vai comprar ás tendas ou así. Por iso veu a escocia a estudar medicina, e por iso realiza uns erres escoceses como ningún outro malaio. Ten unha conversa esmagadora, tanto que nos breves respiros en que podo meter baza, xa nin me acorda o idioma e digo torpes palabras de aceptación ou negación ao tema do momento: cómo se certifica unha morte, cantos tipos de sarcomas hai e como afectan a poboación ashkenazi, e tamén, oh premonicións, cales son as enfermidades de transmisión sexual máis comúns nesta illa. Ten un corpo estupendo, pero procede con eses costumes orientais que non consigo aparellar co desexo: os arrotos e comer coa boca completamente aberta. Ademais, está obsesionado coas tetiñas e cos embigos, así que todo o sexo se reduce afortunadamente a iso: lambedelas de embigo ata quedarmos durmidos.
Á mañá xa foi todo así: pánico, suxedade, diagnose, vergoña.
- Este é un espacio baleiro. Non teño necesidade de dicir nada. Quizais só necesito buscar a saída correcta da cidade, antes de que estean todas cortadas polos operarios do asfalto.
Dal matino alla sera
Amig@ blogueir@: Queremos informarte da Xuntanza de blogueiros que terá lugar en Agolada (Pontevedra) no sigular recinto de Os Pendellos, o día 31 de maio de 2008. Gustaríanos contar coa túa presenza.
Agradecémosche que lle deas publicidade ao evento desde a túa páxina. Se o tes a ben coloca o logo da xuntanza nun recanto do teu blog.
Tes información do programa de actos no seguinte enderezo:
http://blog-xuntanza.blogspot.com
Cóidate, ho, que me tes algo preocupada. Mira que pillar gonorrea…
Bah, é pouco máis ca unha gripe. Algo máis dolorosa, pero…
A pesar de todo, para a saúde sempre é mellor ser un fodedor nato ca un tocapelotas. E dígollo por experiencia propia.
Que se mellore!
Home, a gonorreia nom é a doença mais chic na que podo pensar. Ainda assim falar de sujidade e vergonha parece um pouco excessivo. Pense-a simplesmente como um accidente laboral ou umha pequena ferida nom muito heroica de combate.
Com os meus votos de melhora e saúde.
suxidade e vergoña física, non moral, por suposto. Ter a pirola pingando non é nada limpo, abofé. Pero si, como unha enfermidade laboral a considerei.
Agradézolle moito os votos.
Non hai tanto habíanlle meter un xeringazo de mercurio polo meato urinario, ou no mellor dos casos, unha poción a base de nitrato de plata. Hosana á ciencia pois, e siga disfrutando.
Si, moitas veces penso que probablemente xa estaría morto hai 200 anos. Ou que, aínda que non o estivese, gran parte do que agora entendo como vida non existía sequera no tempo dos meus avós.
Benditos sexan os cambios, si.