Despois de asistir a unha interesantísima conferencia en embiburgo, quedo cun chavaliño rochoso da illa da trindade. Doutorando en química, recíbeme nunha habitación moi ampla e bastante decorada, ao pé dunha fábrica de cervexa. Sobre a mesa de noite ten un candeeiro de sete brazos e eu pregúntolle, un pouco por brincar, se é xudeu. Prá miña sorpresa dime que non naceu xudeu, pero que segue os seus preceutos. Dimo como se tal cousa, co seu corpazo negro no límite das tres cifras e cunhas rastas que lle chegan a medio lombo. Polas paredes ten penduradas distintas imaxes de buda, e de credos que eu imaxino orientais, e no fondo de pantalla do computador un sagrado corazón de xesús. Abstéñome de preguntarlle se segue todos estes preceutos, porque a combinación de kosher, xexúns e vixilias pode requirir varios megas de memoria pra procesala.
Con todo, hai un preceuto que non segue, e eu agradézollo. E aínda que os meus principios me obrigan a foder con británicos, non hai nada como a multiculturalidade pra chegar ao pracer verdadeiro.