Foi unha primavera radiante: sol, calor, con todos estes grandes e repoludos escoceses deitados nos xardíns, nas beirarrúas, tomando o sol ao pé das estradas e en todos lados, comendo xeados e patatillas. Foi unha primaveira longa, de quince días de moitas horas, porque o sol alumea nesta altura dende as tres. Quince días que estiven pechado na casa, acabando un traballo que me traía tolo, sen ir a concertos prós que tiña entradas, sen pasear, sen facer deporte, sen atenderlle o xardín á veciña de abaixo, vendo dende a fiestra como as froles medraban con forza baixo o mellor sol da primavera.
E hoxe, logo de catorce horas de durmir ininterropidamente, erguinme e aí estaba ela, outra vez: a choiva.
- Este é un espacio baleiro. Non teño necesidade de dicir nada. Quizais só necesito buscar a saída correcta da cidade, antes de que estean todas cortadas polos operarios do asfalto.
Dal matino alla sera
En Humidtown aínda estamos a agardar por esa primavera… a choiva loita contra o noso humor, mais non conseguirá o que pretende… I´m singing in the rain, la, la, la
Aquí non deixou de estar. Como diria um meu amigo, “não adianta eu ficar triste”. Que chova. (^_^)
mentres a primavera non dá chegado teño que che contar unha cousa que explica porque non dei contestado ao meil último que mandaches.
en fin, son novas, boas, de cousas que pasan, e que igual non me deixan visitarche no mes que propós.
biquísimos. cuidarse.