Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » 2008 » June

links

Veño nun bus dende a Centenaria ata humidtown, por unha estreita estrada revirada. Diante miña van dúas nixerianas xogando co móbil. Tamén van un mariñeiro que ten que chegar en bus a oslo pra facer a campaña do bacallau (non hai avións ata aló, explica), e tres rapaces ghevirulos que soben cunha batería en pezas en boiro e baixan en taragoña. O resto divídese entre vellos e supervellos.
Son dúas horas de viaxe: nelas cavilo nos últimos días, nas últimas noites, en todos eses amigos que están aquí e acolá espallados na ghalleira e en que é exactamente o que me une a este horizonte confuso de postes e uralitas e fentos vizosos a piques de arder na Gran Labarada.

eurocopa

A tarde discorre tranquila mentres escribo os posts pendentes neste barrio das aforas de parque-temático-cervantes. Barataria estuda pra un exame mañá, e se se pon atención por debaixo do marmurio da cidade escóitanse cláxons e conversas de patio de luces. De súpeto abre a terra nun estrondo. Un gran berro de emoción e felicidade percorre o barrio: Romanía acaba de marcarlle un gol a Italia.

parrandilla

Sentado na súa cadeira reservada, o pai de Barataria remata de contar a historia do parrandilla. Parrandilla era un neno da súa aldea que medía coma o alto dunha mesa e que non medraba máis. A cada pouco, a súa nai insistía en alongarlle os pantalóns e ía onde a tía Teodora. E a tía Teodora, a costureira, dicía: pero se o Parrandilla non medra, como llos vou baixar?
Enfronte está madre Barataria, dándolle a comida á neta, e non escoita o remate dunha historia que xa coñece porque leva dez días sen pilas nos audífonos. Logo compartimos un arroz con tajás mentres padre Barataria me explica como se lle cambia o aceite a un coche ou dubida que eu sexa capaz de distinguir unha retama. Eu míroos e tento imaxinar toda unha colección de escenas e pasados. Barataria agarda apurado a que acabe todo canto antes. Eles ignoran que eu debería ser importante nas súas vidas e que a miña foto debería estar nesa mesma parede onde están a das vodas de marijose, marival e amparo.

comiño

Barataria chámalles cominillos, así, en español: de corpo pequeno, delgadiños, móvense comodamente nos nosos brazos, e pasan dunha postura a outra ao ritmo que nós lle marcamos. Non son especialmente fermosos, pero teñen todo aquilo que é necesario disposto, iso si, nun reducido espazo de corpo, coma un home de futbolín. Este de hoxe, co que me atopo nunha ruidosa,  Big Maceda, ten unha pel case perfecta e unha colocación de pelo sobre o corpo que  me lembra moito a Barataria. Pero Barataria non está, e desta vez o servizo de asistencia de amor actúa en soidade.

fe

Collo o tren para Big Maceda e o vagón vai case baleiro. Aos cinco minutos, un rapaz lanzal co que xa cruzara olladas e chiscadelas na estación pregúntame se pode sentar ao meu lado. Ergo a vista sobre os demais asentos libres e algo sorprendido dígolle que si, coa previsión de algo de sexo nos baños do vagón.
Pero por desgraza empezamos a falar. Cardeal, chamareino así porque leva o nome do cardeal, era seminarista ata o ano pasado. Agora remata os seus estudos de teoloxía por libre, mentres traballa nunha tenda de mobles e cavila se seguir a carreira de presbítero ou non. El non se sente digno de ser un servidor de Señor porque é unha ovella negra: non di cal é a freba de lá que lle escurece a vida, aínda que ben se poida intuír. A medida que avanzamos nas tres horas de debate sobre a fe e a vida vaise esvaendo a posibilidade de comerlla alí mesmo. Ao final intercambiamos os correos e baixa nunha das vilas do camiño, probabelmente pra sempre.

esquilo

E ás veces, nunha tarde vagaceira paseando polas rúas de wáxinton, un atopa ese libro fascinante, ese pequeno ensaio que pode transportar ás corredoiras dos pastores albaneses e aos teatros calorosos da vella atenas, que pode crear mundos e derrubalos con estrondo sen afastarse do estreito marco do ensaio. Esquilo, por ismaíl kadaré.

tabarrada

O cine é unha arte en extinción: ben o demostran os dous filmes que fomos ver nos últimos días. Un, que viña precedido da vitoria en donostia, é unha historia sosa, aborrecida, pesada e filial de chinés e chinesa. A outra, aínda máis soporífera á pesar da beleza dos actores, conta o namoro entre mexicano e mexicano. Con Mil anos de oración estabamos nós os dous sós no cine; con El cielo dividido paramos varias veces o dvd e fomos durmir.

mochilas

Este rapaz, de quizais menos de vinte anos, leva unha mochila ás costas e cruzamos con el un par de veces mentres paseamos por un parque de Ciudad-Ajo. Quizais sexa unha vella mochila azul onde leva os apuntamentos do bacharelato. Pero a cabeza, véndoo tan negriño, váisenos a que a leve chea de cedés ou carcasas de teléfonos móbiles. Cando uns minutos despois a deixa caer ao chan detrás dun arbusto cremos intuír un lixeiro renxido de caixas de plástico. Pero pra daquela, mentres a poucos metros pasean as xentes esgotando o sol da tarde, Barataria e mais eu xa nos entregamos ao fermoso labor de agradecerlle que pertenza, por fin, ao noso continente.
En troques, Didir non trae ningunha mochila. Aparécenos na casa levando na man a carteira e as chaves dun coche que lavou esa mesma tarde. Nado en Cali, traballa nunha empresa de importación de produtos latinos (froitas tropicais, bebidas de cores, materiais exóticos) e vive noutra das cidades da periferia. Sobre as sabas da cama de Barataria desprega un corpo case perfecto e unha excesiva calaina, que agocha timidez ou expectación. Porque aínda que nós fodamos brillantemente non poderemos borrar as liñas de area dos seus horizontes, a calor na que medraron, non poderemos nin intuír o contido das súas mochilas verdadeiras.

rinocerontes

Viña lendo no avión os rinocerontes e quimeras de marcos s. calveiro, xa con moito moito retraso sobre as críticas e as amizades que me dicían “tes que“, “tes que“. Con todo, as primeiras páxinas, a moitos pés sobre o nivel do mar, non acababan de engancharme. As imaxes, as vellas postais que parecen sacadas de carnivàle, son fermosas e están pulcrisimamente narradas, pero amoréanse como sombras sepultando toda posibilidade de acción, unha ralentizadora e tenra parada de monstros. Pouco a pouco, esas postais van encaixando, e o preciosismo deses ambientes e perfís comeza a fluír cara algures. Un algures final que, non por previsíbel é menos fermoso e que deixa unha substancia un pouco amarga de esperanza e deformación, como po de camiño, pegada sobre a lingua.

xetsemaní

Levo un par de días negando o evidente: vou pasar o vindeiro mes fóra da miña casa, dando tombos por unha rede de países afumados e ruidosos: teño por diante catro semanas ateigadiñas de eventos e sobriños, pero nin así se me esvae a preguiza. Miro prás cerdeiras do xardín, pró ceo que agora clarexa, prás madrugadas que comezan ás dúas, e decátome de que non quero marchar, que non quero desprenderme desta tranquilidade precisamente agora.
Con todo, despois dun acelerado día de preparacións, estou na sala de espera dun avión, arrodeado de españois que berran e protestan por todo. Miro pró reloxio e imaxino qué pasaría se perdese ese avión ao que xa non hai saída, se collese o bus de volta á cidade. Non sabía que tres horas despois estaría nun olivedo, alumeado só das estrelas, fodendo sobre o capó dun coche vello: olía a arxila, a calor e ás toupieiras que, coas cabezas apuntando levemente sobre os torróns escuros, tentaban descifrar esas vibracións de amor.