Levo un par de días negando o evidente: vou pasar o vindeiro mes fóra da miña casa, dando tombos por unha rede de países afumados e ruidosos: teño por diante catro semanas ateigadiñas de eventos e sobriños, pero nin así se me esvae a preguiza. Miro prás cerdeiras do xardín, pró ceo que agora clarexa, prás madrugadas que comezan ás dúas, e decátome de que non quero marchar, que non quero desprenderme desta tranquilidade precisamente agora.
Con todo, despois dun acelerado día de preparacións, estou na sala de espera dun avión, arrodeado de españois que berran e protestan por todo. Miro pró reloxio e imaxino qué pasaría se perdese ese avión ao que xa non hai saída, se collese o bus de volta á cidade. Non sabía que tres horas despois estaría nun olivedo, alumeado só das estrelas, fodendo sobre o capó dun coche vello: olía a arxila, a calor e ás toupieiras que, coas cabezas apuntando levemente sobre os torróns escuros, tentaban descifrar esas vibracións de amor.


6 Comments to “xetsemaní”

  1. peke | June 4th, 2008 at 11:00 am

    Xa darás nvas de ti, se che presta.

  2. peke | June 4th, 2008 at 11:00 am

    Novas, quería dicir novas.

  3. X | June 4th, 2008 at 11:33 pm

    Que o seu mes de peregrinaxe lle sexa próspero, aínda que polo que se ve non comeza mal :)

  4. EDU | June 9th, 2008 at 6:37 pm

    DND STAS?

  5. EDU | June 9th, 2008 at 6:38 pm

    PUEDES DEDICAR UN POST A CRITICAR LOS CUERPOS INCOMPLETOS O NI MERECE UN POST?

  6. EDU | June 9th, 2008 at 6:38 pm

    UN BICO

Leave a Comment