Este rapaz, de quizais menos de vinte anos, leva unha mochila ás costas e cruzamos con el un par de veces mentres paseamos por un parque de Ciudad-Ajo. Quizais sexa unha vella mochila azul onde leva os apuntamentos do bacharelato. Pero a cabeza, véndoo tan negriño, váisenos a que a leve chea de cedés ou carcasas de teléfonos móbiles. Cando uns minutos despois a deixa caer ao chan detrás dun arbusto cremos intuír un lixeiro renxido de caixas de plástico. Pero pra daquela, mentres a poucos metros pasean as xentes esgotando o sol da tarde, Barataria e mais eu xa nos entregamos ao fermoso labor de agradecerlle que pertenza, por fin, ao noso continente.
En troques, Didir non trae ningunha mochila. Aparécenos na casa levando na man a carteira e as chaves dun coche que lavou esa mesma tarde. Nado en Cali, traballa nunha empresa de importación de produtos latinos (froitas tropicais, bebidas de cores, materiais exóticos) e vive noutra das cidades da periferia. Sobre as sabas da cama de Barataria desprega un corpo case perfecto e unha excesiva calaina, que agocha timidez ou expectación. Porque aínda que nós fodamos brillantemente non poderemos borrar as liñas de area dos seus horizontes, a calor na que medraron, non poderemos nin intuír o contido das súas mochilas verdadeiras.