Viña lendo no avión os rinocerontes e quimeras de marcos s. calveiro, xa con moito moito retraso sobre as críticas e as amizades que me dicían “tes que“, “tes que“. Con todo, as primeiras páxinas, a moitos pés sobre o nivel do mar, non acababan de engancharme. As imaxes, as vellas postais que parecen sacadas de carnivàle, son fermosas e están pulcrisimamente narradas, pero amoréanse como sombras sepultando toda posibilidade de acción, unha ralentizadora e tenra parada de monstros. Pouco a pouco, esas postais van encaixando, e o preciosismo deses ambientes e perfís comeza a fluír cara algures. Un algures final que, non por previsíbel é menos fermoso e que deixa unha substancia un pouco amarga de esperanza e deformación, como po de camiño, pegada sobre a lingua.