O cine é unha arte en extinción: ben o demostran os dous filmes que fomos ver nos últimos días. Un, que viña precedido da vitoria en donostia, é unha historia sosa, aborrecida, pesada e filial de chinés e chinesa. A outra, aínda máis soporífera á pesar da beleza dos actores, conta o namoro entre mexicano e mexicano. Con Mil anos de oración estabamos nós os dous sós no cine; con El cielo dividido paramos varias veces o dvd e fomos durmir.
- Este é un espacio baleiro. Non teño necesidade de dicir nada. Quizais só necesito buscar a saída correcta da cidade, antes de que estean todas cortadas polos operarios do asfalto.
Dal matino alla sera
Eu vin Mil anos de oración en Cineuropa e moloume milísimo. Supoño que porque a entendín moi ben, demasiado ben.
Pois eu teño por ver El cielo dividido e xa me está quitando as ganas.
como síntese, entom, recomendo “No regrets”, umha coreana de temática. Ainda nom sei que opinar dela.
Em resumo: rapaz superhipermegarrico herdeiro e casadeiro namora-se de pobre, mas guapo, chapeiro que se faz o duro.
Orsinia, non imaxino qué lle puido entender vostede. Quizais intuíu un final que eu non atopei.
O final deume igual e fracamente non o lembro. Pero o durante púxome os pelos ben crespos. Pero é algo moi persoal, vostede non ha entendelo nin ten por que.
Non vin “El cielo dividido”, mais de Julián Hernández xa me chegou ver “Mil nubes de paz cercan el cielo, amor, jamás acabarás de ser amor”.
A de Wayne Wang está ben: é correcta e previsíbel, e non ofende. A mellor das que había en Donostia é a sublime “Encarnación”, de Anahí Berneri, directora arxentina cuxo anterior filme, “Un año sin amor”, encaixa perfectamente na categoría de tabarrada.
P.S.: Iso de que o cine é unha arte en extinción é máis propio de Franco Grande que de alguén coma vostede.
Meu deus, tardou en entrar no saco pero por fin entrou, pawley… Quizais non a arte, pero o sistema de reprodución comunal, acho que si.