Sentado na súa cadeira reservada, o pai de Barataria remata de contar a historia do parrandilla. Parrandilla era un neno da súa aldea que medía coma o alto dunha mesa e que non medraba máis. A cada pouco, a súa nai insistía en alongarlle os pantalóns e ía onde a tía Teodora. E a tía Teodora, a costureira, dicía: pero se o Parrandilla non medra, como llos vou baixar?
Enfronte está madre Barataria, dándolle a comida á neta, e non escoita o remate dunha historia que xa coñece porque leva dez días sen pilas nos audífonos. Logo compartimos un arroz con tajás mentres padre Barataria me explica como se lle cambia o aceite a un coche ou dubida que eu sexa capaz de distinguir unha retama. Eu míroos e tento imaxinar toda unha colección de escenas e pasados. Barataria agarda apurado a que acabe todo canto antes. Eles ignoran que eu debería ser importante nas súas vidas e que a miña foto debería estar nesa mesma parede onde están a das vodas de marijose, marival e amparo.
- Este é un espacio baleiro. Non teño necesidade de dicir nada. Quizais só necesito buscar a saída correcta da cidade, antes de que estean todas cortadas polos operarios do asfalto.
Dal matino alla sera
créame, un día estará
(ese final, sublime)
Non era vostede o que dicía que non lle merecían o máis mínimo creto os políticos armarizados? What about bloggers?
Barataria non é un bloguer, e eu en todo caso nunca votaría por el pra un cargo público. Se lle serve de consolo, tampouco votaría por vostede.
Non se escaquee! Falo completamente en serio. Nunca tivese imaxinado que vostede se fixese pasar por un amigo de.
Non, non me escaqueo. Eu non me fixen pasar por un “amigo de”. Nin sequera fun presentado como “amigo de”. Fun presentado como Cesare e actuei como Cesare. Sen subtítulos.
En todo caso, non me parece propio de vostede. Porque vostede para Barataria é algo máis ca Cesare sen subtítulos, non si? E que conste que non estou en posición de recriminarlle nada pero é que entón a pesar de tanto ferrete, a cousa segue estando chunga.
concepto de la bala de ducacion fisica
Acabo de outorgarlle o premio ao comentario chanante 2008 a este de Claudia Yolanda
O final tremendo, triste, moi triste.
Ah, outra cousa, que me esquecía, creo que os lectores debemos/podemos opinar pero paréceme excesivo xulgar en alto o que alguén fai no ámbito privado por moi público que o faga no seu blog. Saúdos.
Non sei X. Está segura? Imaxine que un blogger fai público que acaba de estrangular a sogra no salón. Tamén nese caso lle parecería excesivo o xulgamento?