pesto

Algunha maldade houben de facer pra encadear tantos castigos, así que cando penso que vou meter un ferrete cun guapiño postadolescente loiro plántaseme na casa un tal Fraser, administrativo do hospital local e que, se ben na cara coincide lixeiramente coas fotos, no bandullo decididamente non. Un trazo típico local é a acumulación de hamburguesas á altura do cinto, e outro son sen dúbida as rarezas, e este di que quere foder con lentes, que aquilo mellor non o fai, que istoutro non che sei, que lle dá reparo que eu non estea limpo, e cousas semellantes. Eu penso no veciño, que ten a radio a todo meter co disco da scottish-quenlla, e procuro non darlle demasiada importancia. Pouco a pouco empezamos, pero a falta de sintonía é total: competimos a torpes, golpeámonos cando facemos manobras pra quitar un pouco de roupa, e cando lla zugo retórcese e berra, aparentemente máis por cóxegas ca por outra cousa. Mais ao cabo, polo propio peso, a cousa acaba indo ao rego. E cando parece que queda pouco, supetamente detense e pregúntame con cara de susto: comeches algo con pesto nas últimas horas?
Suspiro e, sen responderlle, penso “mandarinas, paspán, mandarinas“.
E volta empezar.

nostalxia

A nostalxia é unha substancia velenosa e paralizante, como a trabadela de moitas arañas. Así que cunha certa obriga, pero tamén con moita prevención, merquei Das novas cousas de Ramón Lamote. Por suposto, na miña memoria acuática non gardo lembranzas exactas das primeiras Cousas, pero si unha imborrábel sensación de pracer, de divertimento. As novas cousas son 100% Lamote. Tamén, en particular nas primeiras páxinas, 100% anos oitenta, cunha forma de narrar e sobre todo, cuns problemas que pertencen a un mundo que xa non recoñezo. Un mundo rematado, que máis có riso aberto, provoca un estraño fruncido de dor, como de proído máis ben. Pero contra a metade do libro, Lamote solta a melena dos pelos que lle quedan, recoñece que usa correo electrónico e debuxa unha cidade utópica que, sen deixar de ser lamotiana, é puramente moderna e contemporánea. E éntralle a un o gusto, vendo o cadáver da nostalxia aos pés da cama.