O meu sobriño de ames naceu xa medrado. O de barrantes aínda esperta cada tres horas pra reclamar alimento. A de Florbela xa di o nome cando llo preguntan. A cadela da Centenaria ten forza (e ganas) de levar a titora no aire. E aínda queda algún por chegar nos vindeiros días e semanas.
Son as criaturas novas, ás que fun enfiando visita día a día, máis atónito eu ca elas: algunhas delas pagaranme a pensión, a outras verémolas competir en circuítos de fórmula 1, e outras soterrarán felizmente ósos frescos. Mentres tanto, ocupan a posición central levando á roda a uns seres que, de non ser por eses olliños cansos e contentos, me custaría recoñecer.