Pra completar a tarde de paseo etnográfico por glaspop, vou ao cine. Botan un documental do que non sentín falar, O meu Winnipeg, e métome levado da curiosidade. Aos dez minutos durmo pracidamente: o cansazo do longo paseo do día, as imaxes inconexas dun videoclip en branco e negro e a comodidade da cadeira fixeran o seu traballo. Pero logo esperto, presto algo de atención e, anque xa pola metade, comezo a fiar as imaxes nun exercicio triste e divertido de memoria sobre os días en que winnipeg tiña un estadio onde se xogaba ao hoquei xeo: as imaxes dos anciáns, das demolicións, dos cabalos que se conxelaron no río, da neve caendo sobre winnipeg… a memoria é o froito da resistencia humana.
- Este é un espacio baleiro. Non teño necesidade de dicir nada. Quizais só necesito buscar a saída correcta da cidade, antes de que estean todas cortadas polos operarios do asfalto.
Dal matino alla sera
Durmir un pouco durante a proxección dun filme vén sendo unha maneira de facerlle unha remontaxe.
A min cánsanme moito as longas de Guy Maddin. Vin esa en Lisboa, e nin así me pareceu satisfactoria.
Pois xúrolle que mentres durmía pensaba “seguro que isto lle enche o ollo a martin…”