Ademais de Barataria, co que durmo en difíciles e divertidas circunstancias de espazo, suor e ruído, Barcelona é no vrao un alabaradiós de rapacetes.
Un deles é albert. Vive preto da casa, a un par de estacións de bicing de distancia. É valenciano, e traballa de camareiro ás noites pra pagar os estudos e as pequenas performances de danza contemporánea que constitúen a súa paixón. É ademais un portento físico, alto, moreno, de ollos verdes, que se move rispidamente por un pequeno cuarto de estudante que abre a un patio de luces. Cólleme, móveme, revírame, faime todo o que lle acorda co único límite das leis físicas, e finalmente vénse sobre min contraendo e dispondo os infindos músculos, traballados pola danza contemporánea, nunha mesma harmonía.
Antes aínda de despegarmos os corpos, lambidos por unha crisálida de suor e seme, penso no mal que se fode na illa e tamén lembro aquela vella canción: com’è bello far l’amore da Trieste in giù.