A historia da axuda social é sinxela: como son pobre de solemnidade prós estándares británicos, merezo unha axuda social do concello de algo máis de cen libras mensuais. Cando Barataria veu vivir acó renunciei á axuda porque xa non me correspondía, e cando volveu marchar empecei os trámites de pedila de novo. O primeiro expediente perdeuse a finais de inverno, e na primavera comecei de novo. Primeiro pedíanme unhas nóminas, logo uns informes do banco, máis tarde sabedeus e ao remate unha carta do meu caseiro onde se dixese que vivo aquí e que a renda que pago é a que é.
Iso semellaba sinxelo. O meu caseiro é un bonhome, paisaniño de aquí, que traballa de vedel nun colexio das proximidades e que sempre está disposto a facer favores e a botar unha man cando é necesario. Pero non: explícame nun correo que el me ten declarado como parente, que eu legalmente non pago renda (!) e que a cambio diso teño un seguro que me cubre por se cae un lóstrego na casa e me fode o computador.
Despois de case dous anos aquí, ben sei cómo conseguiron levantar un imperio que dominou o planeta. Tamén sei por que o perderon.