Gústame tantísimo, pero tanto tanto Gustavo Martín Garzo… De cando estiveron meus pais de visita, deixoume miña nai a última das súas novelas, El jardín dorado. Conta a historia da marabillosa infancia de ariadna e do minotauro, pero conta tamén moitas outras historias e esa mesma historia un cento de veces, como unha pequena e saborosa cebola da que se van desprendendo capas e na que sempre aparecen máis e máis gorentosas capas no interior. O seu ritmo, a precisión dos termos, e sobre todo esa fluidez de escrita que parece que procede dos tempos antigos, do verdadeiro manancial de orixe das palabras, é o que máis me engaiola. As súas palabras son unha dor doce, unha lembranza constante dos delicados fragmentos que conservan a importancia da vida. Pero tento lembrar os seus libros anteriores, ou a conferencia á que lle asisitín en ankara anos atrás, e todo esvae no esquecemento. Desaparecen as tramas e os argumentos, mestúranse as mulleres coas fontes, e cruzan veloces personaxes dos contos clásicos por máxicas rúas con semáforos sen que poida discerner uns doutros, quen veu antes e quen despois. Quédame só, ardente, a memoria do fluír da vida.


4 Comments to “fío”

  1. arume dos piñeiros | September 7th, 2008 at 7:56 pm

    Hoxe publica EL PAíS semanal un artigo ben fermoso de Gustavo Martín Garzo: por se non o leu: http://www.elpais.com/articulo/portada/Trece/joyas/todos/elpepusoceps/20080907elpepspor_8/Tes/

  2. tdk lim | January 10th, 2009 at 3:44 am

    Con este post na memoria merquei para ler no Nadal un libro ao chou de Martín Garzo. Era Ña y Bel, e a verdade, é que non me gustou moito. Podería recomendarme algún outro?

  3. cesare | January 10th, 2009 at 2:26 pm

    A min gustoume moito El lenguaje de las fuentes e tamén Historias de Marta y Fernando, pero claro, se non lle gustou Ña y Bel… quizais mellor probe con outro autor, :)

  4. tdk lim | January 11th, 2009 at 8:50 pm

    Hai veces que autores moi bos escriben obras moi malas. Graciñas.

Leave a Comment