Csaba é un rapazote húngaro que vive ás aforas de embiburgo. Imos visitalo Barataria e mais eu e facemos o camiño un pouco en tren e outro pouco en bici, por iso do turismo, e pra que se o ferrete sae mal non sexa todo perdido. A súa casiña está chea dese baleiro dos inmigrantes: cama a medio facer, as paredes espidas, unha televisión permanentemente conectada ao satélite e sen figuriñas nas fiestras. Nas distancias curtas é máis ben tirando a feúcho, cos dentes desamañados, pero ímonos compondo entre os tres e as ganas que lle pon. Ao remate aquilo parece o manancial que alimenta o lago balaton, e na avaliación final o mozo parece satisfeito: “isto si que son ferretes, e non o que botan os británicos“, acusa.
Ao saír, e continuando o paseo en bici, Barataria dime que iso é unha chorrada, e que mo vai demostrar. Á semana vén Jaz pola casa. Os seus pais son da India, pero non sabe ben de onde (norte, sur, leste ou oeste), nin lle importa. El naceu aquí, ten unhas femosas mans de cor da púrpura, un corpo de practicante de kárate e un par de horas diarias de perruquería. Aínda que novo, traballa nunha empresa de seguros e gústalle beyoncé. A todos os efectos conta como británico e cúmprense as miñas previsións máis cás de Barataria. Ao primeiro descoido xa está de xeonllos na cama e de aí ao final non houbo quen o movese, mentres Barataria practicaba abdominais como único recurso e eu miraba e exercitaba o cerebro.


Leave a Comment