Aproveitando que teño coche por unhas horas, quedo con Iain, un rapazolo de dezanove de Corno de Rei, unha apracíbel aldea aberta ás praias do mar do Norte. Recólloo na parada do bus e lévame a un fodedoiro apartado na montaña. Iain é loiro e branquiño, e aínda que ten as partes da cara algo desordenadas, é no seu conxunto fermoso. Ten boa pirola, unha voz forte, a pel tersa de dezanove, a angustia de que alguén camiñe tres millas na noite pra asexarnos no coche, e o triste noxo ao seme. Pero ao cabo, o ferrete con este traballador de marks&spencer non ten moita queixa, e eu marcho contento pra deixalo de novo na casa. As estradas que baixan da montaña son estreitas e retortas baixo a noite, e lembro felizmente os fodedoiros galegos: as mesmas pistas, os mesmos raposos agochados nas esquinas, os mesmos fentos, o mesmo recendo a noite fresca que entra e se mestura co aire do coche, suoroso, lefarento. Eses momentos son os que xustifican a existencia.


2 Comments to “congostras”

  1. cossimo | October 1st, 2008 at 7:12 pm

    A ver. Se vostede ten tanto traballo e se deita tan cedo… cómo (a)chuza tanto?

  2. cesare | October 1st, 2008 at 7:18 pm

    Teño un usuario robot

Leave a Comment