Os expatriados sempre acabamos fodendo con expatriados: supoño que é ao que nos condenan pequenos deslices lingüísticos, erriños aquí e acolá, ou talvez unha distinta sensibilidade venatoria. Dan ten, como todos os chineses, outro nome, verdadeiro, pero non mo quere desvelar. E tamén como todos os chineses desprega ante min tan amplo abano de prexuízos lingüísticos que podería aventurar sen medo ao trabuque que Beixín ten que ser un auténtico paraíso pra rosa díez.
Vén da mongolia interior, unha pequena provincia do tamaño de colombia onde habitan os mongois. Ben mirado, así contra o fondo branco da parede da súa habitación, ten uns trazos difusos, algo distintos aos que coñezo xa dos ghan. Tamén ten unha peculiar roupa interior, antiga pero non vella, toda branca, sen suxeición, mercada quizais no feirón de Hohhot. É máis baixo do que anunciaba, e máis cumprido. Non é que sexa estritamente gordo: é máis ben redondiño, pero duro, como unha castañiña a piques de rebentar. Cumpre tamén co outro gran tópico do sexo oriental, algo que non tería demasiada importancia se non insistise en facer algo pró que obviamente non era o día: seis preservativos despois, acabamos cada un ao seu; el mirando pra min, eu pra unha fiestra pola que se abría a cidade de embiburgo, a fábrica de cervexa e as nenas paseando na tarde do sábado nas súas bicicletas rosas.