Por estes azares do destino, acabo caendo na comisaría de policía de Cornellá (nas aforas de Rastalona), pra renovar carné e pasaporte. Hai pouca xente, e agás as dúas ou tres cousas típicas (os cataláns sempre insisten en escribir Chesare, con ch, por exemplo), todo era bastante relaxado. Nun momento dado vaise a conexión (”levamos así toda a mañá”, di a que me atende, querendo en realidade dicir que levan así dende 1996), e cando regresa a tarxeta que lle permitía a un dos funcionarios acceder á base de datos dos corenta e pico millóns de cidadáns, estaba estragada. A xefa dálle unha nova, o paisano métea, e comeza a traballar. A xefa marcha, e xa dende a porta da comisaría, e cun berro potente escoitado polos trinta ou corenta arxentinos, galegos, andaluces, bolivianos e marroquís que estabamos alí di: y cuando te pida el pin, le pones 1, 2, 3, 4.