Non me refiro ao señor ryan que montou a compañía aérea, senón ao soldado, aquel que caeu ao outro lado das liñas inimigas e había que ir rescatar. A estadía en Rastalona permíteme acudir a un acto da comunidade galega na cidade. Naquela sala había unha ducia de soldados ryan, completamente illados. Visitan a ghalleira todos os vraos, incluso en ocasións con máis frecuencia. Mercan libros en galego, xúntanse con outros soldados ryan, falan con eles, comen polbo á feira e permanecen no que aparentemente é o maior dos contactos posíbeis. Pero inexplicabelmente cando van á ghalleira tamén viaxan no tempo ao ano 1965, ao 69, ao 74. E o diálogo con eles é tamén unha conversa con alguén conxelado dende hai trinta ou corenta anos.
E o peor é que os marines ghalleiros non teñen pensado rescatar o soldado ryan. Quedarán xa, pra sempre, perdidos ao outro lado da liña inimiga.